Na fakt istnienia kilku ośrodków władzy w ówczesnej Raszce zdaje się też wskazywać fakt, że w okresie walk w sąsiedniej Zecie pomiędzy następcami Konstantyna Bodina Jerzym Bodinoviciem i Grubeszą Branislavljeviciem zarówno jeden, jak i drugi władca znajdował sojuszników w Raszce. na podstawie danych archeologicznych J. Leśny ustala centrum władzy Urosza I w dolinie Limu, a siedzibę jego dworu w Bijelom Polju.
W tym okresie doszło też zapewne do ostatniej próby narzucenia zwierzchności nad Raszką przez następcę Konstantina Bodina Jerzego Bodinovicia, władcę Zety, skoro Nicetas Choniates, pisząc o ofensywie bizantyńskiej w połowie lat dwudziestych XII wieku określa Raszkę jako państwo znajdujące się pod władzą sąsiadów. Wobec trudności jakich nastręczała Jerzemu Bodinoviciowi opozycja wewnątrz kraju, zwierzchnictwo Zety nad Raszką musiało mieć charakter symboliczny.
Polityka zagraniczna Dwa lata po objęciu władzy przez Jerzego (1117) doszło w Zecie do konfliktu pomiędzy królem a przedstawicielami bocznej gałęzi dynastii rządzącej, Radosławowiczami. Nieoczekiwanie dla Jerzego w konflikt w Zecie włączył się cesarz bizantyński Jan II Komnen. Armia bizantyńska, wspierana przez członków zeckiej rodziny królewskiej, wkroczyła od strony Dracza do Zety.