Na kolejnych mistrzostwach świata już nie startowała.
W 1994 roku wzięła udział w igrzyskach olimpijskich w Lillehammer. Były to jej pierwsze igrzyska, reprezentowała już wtedy Szwecję. Plasowała się tam w okolicach dziesiątego miejsca, jej najlepszym wynikiem było siódme miejsce w biegu na 15 km techniką dowolną, a w swoim najsłabszym starcie tych igrzysk, w biegu na 30 km stylem klasycznym była jedenasta. Razem z koleżankami z reprezentacji zajęła także szóste miejsce w sztafecie. Cztery lata później, podczas igrzysk olimpijskich w Nagano ponownie zajęła 11. miejsce na dystansie 30 km techniką klasyczną, ale tym razem był to jej najlepszy indywidualny wynik. W sztafecie Szwedki z Ordnią w składzie zajęły ósmą pozycję.
Najlepsze wyniki w Pucharze Świata odnosiła w sezonie 1998/1999, kiedy to zajęła 10. miejsce w klasyfikacji generalnej. Ośmiokrotnie stawała na podium zawodów Pucharu Świata, nigdy nie zwyciężyła. W sezonach 2000/2001 i 2001/2002 była najlepsza w klasyfikacji generalnej FIS Marathon Cup. W 2002 roku zakończyła karierę.