Jules Vandooren (ur. 30 grudnia 1908 w Armentières, zm. 7 stycznia 1985 w Calais) – francuski piłkarz i trener, reprezentant kraju, grający na pozycji obrońcy.
Kariera klubowa
Vandooren w wieku 18 lat został piłkarzem Olympique Lillois, gdzie szybko zapewnił sobie miejsce w składzie. Zdobył mistrzostwo Francji w sezonie 1932/33. Trzy lata później drużyna Lillois została wicemistrzem kraju, a w 1939 dotarła także do finału Pucharu Francji, gdzie poległa z RC Paris. Przez 12 lat Vandooren rozegrał w zespole 170 spotkań, w których strzelił dwie bramki.
Po zajęciu Francji przez niemiecki Wehrmacht, północ kraju znalazła się w „strefie zakazanej”, co również skutkowało znacznymi ograniczeniami w uprawianiu sportu. Dlatego Jules Vandooren przeniósł się do Red Star 93, a następnie jako grający trener od 1941 w Stade de Reims. W kolejnych latach pełnił podobną funkcję w US Orléans (1943–1948) i SM Caen (1949–1952).
Kariera reprezentacyjna Vandooren zadebiutował w reprezentacji Francji 12 lutego 1933 w meczu przeciwko Austrii, przegranym 0:4. Pół roku później został powołany na Mistrzostwa Świata. Francja na turnieju przegrała już w pierwszej rundzie z reprezentacją Austrii 2:3. Courtois przesiedział ten mecz na ławce rezerwowych.