Karabin samopowtarzalny wz. 38M (kbsp wz. 38M) – polski karabin samopowtarzalny skonstruowany w drugiej połowie lat 30 XX w. przez inż. Józefa Maroszka. Zaawansowane prace nad uruchomieniem jego produkcji seryjnej zostały przerwane przez wybuch II wojny światowej. Na wyposażeniu Wojska Polskiego znalazło się jedynie ok. 150 egzemplarzy serii informacyjnej poddawanych testom w wybranych jednostkach liniowych.
Historia Geneza Pierwsze próby skonstruowania polskiego karabinu samopowtarzalnego podejmowano już po kilku latach od odzyskania niepodległości. Początkowo nie odnoszono jednak na tym polu sukcesów, a armia wykazywała umiarkowane zainteresowanie tego typu bronią.
W latach 1920–1921 w Zbrojowni Wojsk Polskich we Lwowie powstał pierwszy polski karabin samopowtarzalny kbsp wz. 1921. Nie była to jednak konstrukcja tworzona od podstaw przez polskich inżynierów a głęboka przebudowa austro-węgierskiego karabinu powtarzalnego Mannlicher M1888 (lub M1890), przystosowująca go do prowadzenia ognia samopowtarzalnego. Efektem prac było powstanie kilku prototypów kbsp wz. 1921, jednak z nieznanych przyczyn broń ta nie trafiła do produkcji seryjnej, a dalszych prac w tym kierunku zaniechano.