W tej sytuacji Deák wiosną 1865 ogłosił ponownie publiczny apel do cesarza, by ten wprowadził na Węgrzech ustrój oparty na konstytucji z 1848, nieznacznie tylko zmodyfikowanej. W obliczu trudnej sytuacji międzynarodowej cesarz zdymisjonował liberalny rząd Antona von Schmerlinga i odwołał tzw. patent lutowy z 1861, co było oznaką ostatecznego upadku austriackiego centralizmu. W czerwcu 1865 cesarz przybył do Pesztu i przywrócił Radę Namiestniczą. W grudniu tegoż roku zebrał się węgierski sejm, na forum którego zaczęły się jednak znów ścierać dwie koncepcje przebudowy monarchii: federalistyczna, reprezentowana przez konserwatywną arystokrację węgierską i wspierana przez rząd austriacki Richarda Belcrediego, oraz dualistyczna, którą reprezentowali liberałowie Deáka.
Ugoda thumb|Franciszek Józef I z koroną świętego Stefana na głowie jako król Węgier I. Ferenc József Po klęsce w bitwie pod Sadową w 1866 (zobacz wojna prusko-austriacka) Austria została wyparta przez Prusy z Niemiec. Dodatkowo traciła wpływy we Włoszech, gdzie została wyparta z Wenecji. W tej sytuacji cesarz austriacki musiał ustąpić żądaniom stronnictwa Deáka i zgodzić się na ugodę z Węgrami, którą zawarto w lutym 1867. Cesarstwo Austrii przekształcono na monarchię podwójną (dualistyczną), aby utrzymać ją jako całość.