Zbudowano 80 samolotów tej serii, po czym w następnej nielicznej serii Mk.I Series II wieżyczkę dolną, która okazała się niepraktyczna, zastąpiono przez dwa karabiny maszynowe w bocznych oknach kadłuba. Najliczniejsza seria pierwszej wersji, Mk.I Series III, wprowadziła zamiast tych karabinów maszynowych wieżyczkę grzbietową z dwoma km-ami, początkowo wysoką typu FN7A, a od 1942 niską opływową FN50 (jak w Avro Lancaster). Do maja 1943 zbudowano 726 samolotów odmian Mk.I.
Wersja Mk.II miała być produkowana w Kanadzie i wyposażona w amerykańskie silniki Wright Cyclone R-2666-A5B, lecz wybudowano tylko 3 samoloty tej wersji i zrezygnowano z planów jej produkcji. Drugą seryjną wersją bombową stała się Mk.III, produkowana od listopada 1942. Napędzana była mocniejszymi silnikami Bristol Hercules VI lub XVI o mocy 1635 KM, zastosowano w niej też inne drobne ulepszenia oraz niską wieżyczkę grzbietową FN50. Ulepszenia te pozwoliły na wzrost prędkości do 434 km/h. Do sierpnia 1944 zbudowano 1036 samolotów tej wersji.