Sztuka zwyrodniała Od przejęcia władzy w roku 1933 władze III Rzeszy zwalczały wszystkie współczesne kierunki w sztuce, zaliczając je do „sztuki wynaturzonej”. Artystów – zwolenników ekspresjonizmu, kubizmu, surrealizmu i pokrewnych kierunków usuwano z uczelni artystycznych, a ich dzieła zabierano z muzeów i galerii. Skonfiskowane dzieła wyprzedawano za granicę lub palono publicznie na stosach. Ze szczególną zaciekłością zwalczano artystów pochodzenia żydowskiego. Zakazem twórczości obłożono artystów tej miary, co Käthe Kollwitz, Ernst Barlach, Otto Dix, George Grosz i John Heartfield. Wielu artystów wybrało wtedy emigrację.
Wystawa sztuki zdegenerowanej została zorganizowana przez NSDAP w Monachium i trwała od 19 lipca 1937 do listopada tegoż roku. Po jej zamknięciu część eksponatów została pokazana na dwunastu wystawach w innych miastach Niemiec. Równocześnie z omawianą wystawą odbywała się w ramach obchodów „Lata Monachijskiego 1937" „Pierwsza Wielka Niemiecka Wystawa Sztuki”, mająca stanowić dowód wyższości sztuki hitlerowskiej nad zgniłą sztuką awangardową.