Sposób zapłonu spłonki thumb|Centralny zapłon: Boxer (po lewej), Berdan (środek) oraz boczny zapłon (po prawej) Według sposobu zapłonu spłonki w łusce naboje dzieli się na trzy typy: nabój typu Lefaucheux (trzpieniowy) – wynaleziony w 1835 r. Kurek uderza w znajdujący się z boku dna łuski pręcik, który detonuje piorunian rtęci w spłonce. Dziś niestosowany nabój bocznego zapłonu – ładunek inicjujący umieszczony jest wewnątrz kryzy łuski, iglica broni uderza punktowo w brzeg dna łuski. Bardzo popularny ze względu na niską cenę. Podstawowy nabój tego typu to stosowany w sporcie strzeleckim .22LR, w wielu krajach (USA, Kanada, Rosja) używany także do polowań i odstrzału małych szkodników nabój centralnego zapłonu – ładunek inicjujący znajduje się w spłonce osadzonej w gnieździe w środku denka łuski. Iglica uderza więc w spłonkę umieszczoną centralnie. Dziś używany niemal we wszystkich rodzajach nabojów
W zależności od rodzaju spłonki (Boxer lub Berdan) gniazdo spłonki będzie różnie ukształtowane. Ponadto łuska ze spłonką Boxer ma jeden kanał ogniowy, a łuska ze spłonką Berdan – dwa. Do ponownego wykorzystania nadają się jedynie łuski ze spłonką typu Boxer.
Zobacz też amunicja bezłuskowa headspace
Bibliografia David Harding: Encyklopedia broni. Warszawa: Wydawnictwo Penta, 1995 Firearms Fact Book. National Rifle Association of America 1993 .
Kategoria:Budowa amunicji