wygrał Niki Lauda dla stajni Brabham-Alfa Romeo.
Podczas wyścigu w sezonie 1994 zdarzyły się trzy poważne wypadki. Podczas piątkowych treningów Rubens Barrichello wylądował na bandzie, zwalniając z 290 km/h do 0 km/h w ciągu milisekund. Przez kilka minut był nieprzytomny. Podczas kwalifikacji zginął Roland Ratzenberger, a w wyścigu trzykrotny mistrz świata Ayrton Senna (zob. Grand Prix San Marino 1994). Wydarzenia te spowodowały modyfikację toru, np. zakrętu Villeneuve, na którym doszło do śmiertelnego wypadku Ratzenbergera, czy zakrętu Tamburello, na którym zginął Senna.
Tor Wyścig odbywał się od samego początku na torze Autodromo Enzo e Dino Ferrari (znanym także jako Imola). Na obiekcie, który początkowo nosił krótszą nazwę Autodromo Dino Ferrari (nazwę wydłużono po śmierci Enzo Ferrariego), w sezonie 1980 odbyło się także 51. Grand Prix Włoch.
Zwycięzcy Grand Prix San Marino
Liczba zwycięstw (kierowcy): 7 – Michael Schumacher 3 – Alain Prost, Ayrton Senna 2 – Damon Hill, Nigel Mansell 1 – Fernando Alonso, Elio de Angelis, David Coulthard, Heinz-Harald Frentzen, Riccardo Patrese, Didier Pironi, Nelson Piquet, Ralf Schumacher, Patrick Tambay
Liczba zwycięstw (konstruktorzy): 8 – Ferrari, Williams 6 – McLaren 1 – Benetton, Brabham, Lotus, Renault