Miało to związek z bardzo niechętnym stosunkiem władz do ruchu na terenie Polski oraz jawnym zwalczaniem tego typu organizacji na terenie Rzeszy Niemieckiej. Na przełomie kwietnia i maja 1938 roku zapadły decyzje o samolikwidacji lóż polskich, co wiązało się z nagonką antywolnomularską w prasie i parlamencie RP. 22 listopada 1938 roku prezydent Rzeczypospolitej wydał dekret o rozwiązaniu zrzeszeń wolnomularskich.
Ruch Odd Fellows nigdy nie był związany z masonerią ani nie był za takowy uważany przez samych wolnomularzy. Świadczą o tym już liczne wystąpienia, jak Związku Niemieckich Wielkich Lóż z roku 1874 czy szwajcarskiej Wielkiej Loży „Alpina” z roku 1908. Uznawano szlachetność celów Odd Fellows, lecz jednocześnie w odróżnieniu od wolnomularstwa jest to organizacja skierowana na cele zbyt „doczesne”, działająca głównie na polu materialnym i jawnie.
Po II wojnie światowej Polska znalazła się w strefie wpływów ZSRR i wszelka działalność zakonna stała się niemożliwa. Dopiero przemiany polityczne końca lat osiemdziesiątych ubiegłego wieku stworzyły podstawy do rozpoczęcia odbudowy Odd Fellows w Polsce. Do reaktywowania ruchu przyczynił się szczególnie Helgus Nillson z loży Nr 113 „Catena” w Borås (Szwecja).