Zdał go potem Przewodniczącemu Związku W.P. Walewskiemu w Starokonstantynowie”. Pod koniec 1917 wstąpił jako „ułan-szeregowiec-ochotnik” do 2 pułku ułanów, wraz z którym brał udział we wszystkich walkach toczonych z bolszewikami. Prowadził w tym czasie także działalność kulturalno-oświatową. Jego nazwisko wymienia Zofia Kossak-Szczucka w powieści autobiograficznej, zatytułowanej „Pożoga”. Za wykazaną odwagę, zimną krew i narażenie się na utratę życia, odznaczony został orderem „Virtuti Militari” V klasy, a we wniosku o jego nadanie, czytamy m.in.:
Ponadto za udział w walkach I Korpusu Polskiego odznaczony został Krzyżem Walecznych.
Okres międzywojenny W styczniu 1919 zgłosił się do Wojska Polskiego, jednak jako inwalida, nie został przyjęty. W marca tego roku rozpoczął służbę w stopniu porucznika. W kwietniu 1919 przydzielono go do Departamentu Wojskowo-Prawnego Ministerstwa Spraw Wojskowych, gdzie następnie zajmował stanowiska: naczelnika Wydziału Kodyfikacyjnego Departamentu Wojskowo-Prawnego oraz od 16 lutego 1921 członka komisji dla uporządkowania umundurowania i dyscypliny w armii. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. 12 lutego 1921 wyznaczono go na wykładowcę prawa w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie. Z dniem 1 kwietnia 1920 został zatwierdzony w stopniu majora.