Po wybuchu I wojny światowej Onoszkowie zostali ewakuowani w głąb Rosji, tymczasowo zamieszkując w Samarze. Po rewolucji październikowej, poprzez Jałtę trafili oni do Odessy. Tam w 1919 r. Grzegorzowi Onoszko udało się zaciągnąć w charakterze palacza na włoskim statku handlowym i przedostać się do Wenecji, skąd ostatecznie trafił do Polski. Tu jako wykwalifikowany oficer armii carskiej podjął służbę w odradzającym się Wojsku Polskim.
Aleksander wraz z matką poprzez Rumunię trafił do kraju dopiero w 1921 roku i dotarł do Lublina, gdzie rodzina osiedliła się na dłużej. Aleksander rozpoczął tu naukę, zdając w 1929. maturę w gimnazjum zwanym wówczas „Szkołą Lubelską” (później noszącą imię króla Stefana Batorego). W czasie nauki w gimnazjum zajmował się sportem, należał m.in. do Wojskowego Klubu Sportowego w Lublinie. Po uzyskaniu świadectwa dojrzałości Aleksander podjął studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Warszawskiej.
Z lotnictwem związany od 1931 roku. Ukończył wtedy kurs pilotażu na Obozie PW Lotniczego w Nowym Targu. Po nim ukończył Szkołę Podchorążych Rezerwy Lotnictwa w Dęblinie. W 1933 roku został inspektorem stołecznego oddziału LOPP. Jesienią 1934 roku został pilotem doświadczalnym w DWL-RWD, gdy z powodów zdrowotnych odszedł poprzedni pilot doświadczalny Wytwórni Kazimierz Chorzewski.