W tym samym roku Vostell wziął udział w pierwszym europejskim happeningu oraz skonstruował swój pierwszy obiekt z użyciem odbiorników telewizyjnych oraz części samochodowych. Był poruszony dziełem Karlheinza Stockhausena, którego następnie spotkał w 1964 roku w niemieckim studiu radiowym WDR. W roku 1959 tworzył swoje elektroniczne TV dé-coll/age. Ustanowiło to początek jego pełnego oddania ruchowi Fluxus, którego był współzałożycielem w 1960 roku.
Mniej więcej w tym samym czasie założył Archiwum „Vostell Archive”. Konsekwentnie, z wielką gorliwością oraz surowością, zgromadził fotografie, teksty oraz prywatne korespondencje prowadzone ze swoimi przyjaciółmi takimi jak Nam June Paik, Joseph Beuys, Dick Higgins oraz innymi artystami, kolekcjonował wycinki z prasy, zaproszenia na wystawy, książki oraz katalogi dokumentujące jego prace i jemu współczesnych. W początkach lat sześćdziesiątych był jednym z aktywistów zaangażowanych w happeningi oraz działania video ruchu Fluxus.