Hüls, s. 172Bollandyści datują wybór na stanowisko opata na około 1093 rok..
Opat Vallombrosa, kardynał i legat papieski thumb|left|180px|Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny autorstwa Pietro Perugino. U dołu od lewej stoją trzej patroni Kongregacji Vallombrosa: Bernardo degli Uberti, Jan Gwalbert i Benedykt z Nursji
W 1098 Bernard został obrany opatem Vallombrosa i tym samym generałem całej kongregacji wallombrozjańskiejGanzer, s. 51-52; Placido Lugano, L'Italia Benedictina, Francesco Ferrari, Editore, Rzym 1929, s. 371; por. Klewitz, s. 122 nr 3; Schwartz, s. 187; Hüls, s. 172. Jego poprzednik Florencjusz jest po raz ostatni udokumentowany 31 marca 1098. Hüls, s. 172, błędnie podaje, że poprzednikiem Bernarda był Almarius, który zmarł rzekomo 5 grudnia 1097; w rzeczywistości opat o takim imieniu był następcą Bernarda w latach 1106–27, zob. Lugano, op. cit., s. 371. Niedługo potem (prawdopodobnie w 1099) papież Urban II mianował go kardynałem prezbiterem San Crisogono, zezwalając mu na zachowanie funkcji zakonnychPaul Fridolin Kehr: Regesta Pontificum Romanorum. Italia Pontificia. Vol. III. Etruria, Berlin 1908, s. 89 nr 9; Hüls, s. 85; zob. też Klewitz, s. 122 nr 3;