w roku 1909: dowództwo oraz bataliony II, III i IV w Krakowie, I batalion w Mostarze. Od 1867 do 1912 pułk przebywał w Krakowie i zyskał przydomek „krakowskich dzieci”. Dyslokacja w latach 1912-1914: dowództwo oraz bataliony II i III w Opawie (Troppau), II batalion w Bielsku, a IV batalion w Krakowie.
Pułk w I wojnie światowej W przededniu I wojny światowej pułk etatowo posiadał niewielki sztab, cztery bataliony po cztery kompanie. Kompania piechoty czasu wojny składała się z czterech plutonów i liczyła około 250 żołnierzy i 5 oficerów. Na szczeblu pułku występowały także cztery oddziały karabinów maszynowych (w każdym 1 oficer i 36 szeregowych) i pluton pionierów. W sumie pułk liczył około 4600 żołnierzy. W tym czasie pułk wchodził w skład 10 Brygady Piechoty należącej do 5 Dywizji Piechoty. Skład narodowościowy: Polacy – 82%, inni – 18%. Wykorzystując doświadczenia wojenne, w cesarsko-królewskiej armii wspólnej rozpoczęto wprowadzać nowe rozwiązania organizacyjne. W nowej strukturze pułk miał posiadać trzy bataliony, kompanię karabinów maszynowych (8 ckm), kompanię techniczną i kompanię pionierów. W ramach tak zwanej „reformy Conrada”, pułk przekazał swoje dwa bataliony nowo formowanemu 113 pułkowi piechoty.