Rolę poety pojmował jako pracę wieloletnią, polegającą na nieustannym poprawianiu i udoskonalaniu własnych tekstów, co zresztą sam czynił; odrzucał kluczową rolę natchnienia w twórczości literackiej na rzecz pełnego opanowania warsztatu poetyckiego i czystości języka.
Malherbe, chociaż nie spisał swoich przemyśleń w formie traktatu teoretycznego, poprzez swoją pozycję poety dworskiego zgromadził wokół siebie licznych naśladowców, kładąc tym samym podwaliny pod nurt poetycki odrzucający całkowicie poetykę barokową i renesansową, a tym samym powstanie francuskiego klasycyzmu. Jego model poezji nie był jednak przyjmowany powszechnie: polemizował z nim m.in. Théophile de Viau, twierdząc, że zalecenia Malherbe'a uniemożliwiały poetom tworzenie pod wpływem natchnienia, zmuszając ich do skupiania się w większym stopniu na formie niż na treści utworów.
Również późniejsze opinie literaturoznawców nt. metody Malherbe'a są podzielone. Jan Prokop uważa zasady sformułowane przez Malherbe'a za paraliżujące zdolności utalentowanych poetów, przesadnie sztywne i nie pozostawiające pola dla oryginalności literackiej. G. Lanson i P. Tuffrau uważają jednak jego wpływ zarówno na język francuski, jak i na poezję, za wysoce pozytywny.