Karol Baliński pseudonim „Karol z Jarosławca” (ur. 21 maja 1817 w Dzierzkowicach na Lubelszczyźnie, zm. 10 stycznia 1864 we Lwowie) – polski poeta, członek grup narodowowyzwoleńczych, np. Stowarzyszenia Ludu Polskiego. Tworzył poezję patriotyczno-rewolucyjną związaną z działalnością konspiracyjną; pisał również utwory religijne oraz mesjanistyczne, a także zajmował się tłumaczeniami (np. Calderona).
Życiorys Jego ojcem był Tomasz Baliński – legionista gen. Dąbrowskiego i lekarz z okresu wojen napoleońskich, a matką Maria Anna Orian – Hiszpanka urodzona w Madrycie. Ukończył szkołę elementarną w Hrubieszowie i Liceum w Warszawie. Był działaczem polistopadowych organizacji rewolucyjnych i niepodległościowych. W 1838 roku został zatrzymany za udział w działalności Stowarzyszenia Ludu Pracującego, a w roku 1839 zesłany na Sybir (początkowo skazany na karę śmierci), do leżącego wówczas na tzw. Stepach Kirgiskich, Iszymia, gdzie spotkał się z Gustawem Zielińskim i Adolfem Januszkiewiczem. Przebywał tam do roku 1841. Po zwolnieniu i powrocie do Polski w 1842 roku zajął się intensywnie działalnością poetycko-wydawniczą (rozpoczętą jeszcze przed zesłaniem). W latach 1844–45 redagował Snopek Nadwiślański. Ponownie został aresztowany w roku 1846 i zwolniony w kwietniu 1847, na podstawie oświadczenia lekarskiego o rychłej śmierci.