26 października 1945 rosyjska misja prawosławna w Chinach dała początek Metropolii Chin i Korei, która z kolei 11 czerwca 1946 uzyskała status półautonomicznego Egzarchatu Azji Wschodniej. Misja nie została jednak zlikwidowana, działając równolegle z Egzarchatem, którego siedzibą był Harbin. Działalność Rosjan została znacząco utrudniona przez nieprzychylny stosunek Kuomintangu, który uważał rosyjskich misjonarzy za potencjalnych szpiegów radzieckich.
W 1950 patriarcha moskiewski Aleksy I stwierdził, że konieczna jest znacząca zmiana priorytetów działania misji i Egzarchatu. Stwierdził on, że w ciągu dziesięciu lat powinien sformować się Chiński Kościół Prawosławny, w którym służyliby kapłani i mnisi narodowości chińskiej. Zintensyfikowano wówczas prace nad tłumaczeniami tekstów religijnych na język chiński, zaś w Pekinie powstała szkoła katechetyczna. 23 czerwca 1950 pierwszy Chińczyk został przyjęty do monasteru. Jesienią tego samego roku arcybiskup pekiński Wiktor (Swiatin) wyświęcił pięciu kapłanów tej narodowości. Działania te były ukierunkowane na całkowite usamodzielnienie się hierarchii kościelnej chińskiego prawosławia.