Bronioznawstwo bazuje na różnorodnych typach źródeł: materialnych (zabytki archeologiczne), pisanych (kroniki, traktaty wojskowe i in.) oraz ikonograficznych. Każdy z tych rodzajów wymaga odmiennego podejścia badawczego i krytycznej oceny. Nadolski podkreślał konieczność zachowania ostrożności metodologicznej i świadomości ograniczeń wynikających z niejednorodności źródeł.
Ambiwalentne położenie bronioznawstwa – między naukami ścisłymi i humanistycznymi – czyni z niego dziedzinę wymagającą intensywnej współpracy interdyscyplinarnej. Dla przykładu, archeolog zajmujący się bronią powinien współpracować z zoologiem w kontekście techniki hodowlanej, technologiem – przy analizie materiałowej i konstrukcyjnej, historykiem architektury – w kwestiach związanych z fortyfikacjami, historykiem sztuki i paleografem – dla analizy ikonografii i rękopisów, a także z historykiem-mediewistą.
W ocenie Nadolskiego skuteczne bronioznawstwo to nie tylko analiza uzbrojenia jako przedmiotu, ale również próba odtworzenia całościowego obrazu wojny jako procesu