W następnym roku został przydzielony do Sztabu Artylerii i wyznaczony na stanowisko komendanta Oddziału Szkolnego Strzelania Artylerii Polowej będącego częścią Szkoły Strzelania Artylerii w stolicy Monarchii Austro-Węgier. 15 kwietnia 1910 roku został komendantem Szkoły Strzelania Artylerii, w której odegrał przewodnią rolę w eksplorowaniu nowych możliwości użycia tejże. 11 maja tego roku został awansowany na stopień generała majora. W 1912 został wyznaczony na stanowisko prezydenta Wojskowego Komitetu Technicznego w Wiedniu. Na tym stanowisku 9 maja 1913 awansował na stopień generała porucznika.
Po wybuchu wojny Goglii przydzielone zostało dowództwo fortecy na tyłach frontu. W armii Austro-Węgier nie było przyjęte, aby starszy oficer artylerii dowodził oddziałami innych formacji. W sierpniu 1914 uzyskał komendę nad brygadą artylerii w 43 Dywizji Piechoty Obrony Krajowej generała majora Alberta Schmidta von Georgenegga (który był od niego niższy stopniem). Pod koniec sierpnia Goglia stoczył kilka potyczek granicznych w pobliżu Raranczy oraz dwie większe bitwy w pobliżu Lwowa.