W swoim obszernym opracowaniu La Forge odniósł się do kwestii kluczowych dla filozofii umysłu, której inicjatorem był Descartes, a mianowicie do zagadnienia niematerialności duszy rozumnej w człowieku, jej związków z ciałem, problemów poznania, jak także wpływów jednej substancji na drugą. Zgodnie z założeniami filozofii podmiotu, wychodzącej od podstawy: "myślę, więc jestem", rozpatrywał on wszelkie zagadnienia filozoficzne z perspektywy immanentystycznej, pisząc: "Jeśli wszystkie czynności poznawcze są operacjami, które nie mają w sobie nic materialnego i które nie wychodzą poza duszę, jest wielkim oszukiwaniem siebie patrzenie gdzie indziej, niż w sam umysł, aby tam odkryć ich przyczyny, bo chociaż istnieją niektóre z naszych percepcji, które zależą od ciała, to nie ma takich, które nie byłyby częścią umysłu i byłyby niezauważone dla jego wnętrza." L. De La Forge (Traktat).
Ważne znaczenie mają rozważania La Forge`a na temat wspomnianych zależności dwóch substancji, z których stworzony jest człowiek, jakimi są dusza i ciało. Dziedzictwem kartezjańskim, stanowiącym, poprzez brak dobrego wyjaśnienia tych problemów, inspirację dla kolejnych myślicieli, był właśnie dualizm, o którym mowa.