Po zwolnieniu z niewoli wstąpił na ochotnika do 1 pułku szwoleżerów, skąd został przeniesiony do baterii dywizyjnej artylerii konnej w Dowództwie Okręgu Korpusu w Warszawie. Po skończeniu Szkoły Podoficerskiej Artylerii w Poznaniu, 14 czerwca 1920 jako podchorąży został wcielony do 4 dywizjonu artylerii konnej na stanowisko dowódcy plutonu. Z dywizjonem odbył kampanię wojenną 1920. Uczestniczył w walkach z kawalerią Budionnego, dowodząc 4 baterią 4 dak w bitwach pod Mikołajowem i Antoninem w sierpniu 1920. Za postawę wykazaną podczas walk, w 1922 otrzymał order „Virtuti Militari” V klasy, a we wniosku major Jan Dunin-Wąsowicz napisał: „w bojach odznaczał się szybkością orientacji, zimną krwią i odwagą”.
1 października 1920 został mianowany podporucznikiem. Do 1923 służył w 4 dak w Suwałkach, przeniesiony następnie do 11 dywizjonu artylerii konnej w Bydgoszczy na stanowisko dowódcy baterii, ale w grudniu 1928 już jako porucznik wrócił do 4 dak. W 1930 mianowano go na stopień kapitana. W grudniu 1934 został przeniesiony do 12 pułku artylerii lekkiej w Złoczowie. Później został przeniesiony do korpusu oficerów administracji, grupa administracyjna.