Oskarżenie wniesione przez Bruno Drwęskiego zostało odrzucone 9 grudnia 2009 roku przez Sąd Apelacyjny w Paryżu.
Jako wydawca (éditeur assistant) zatrudniony w Gallimard Panné największy udział ma w kolekcji Quarto, w tym w edycji dzieł Witolda Gombrowicza (Moi et mon double, 1996), Simone Weil (Œuvres, 1999), Hannah Arendt (Les Origines du totalitarisme; Eichmann à Jérusalem, 2002), Alexisa de Tocqueville’a (Lettres choisies, 2003), George Sand (Histoire de ma vie, 2004), Borisa Pasternaka (Le Docteur Jivago, 2005), Marc Bloch (L’Histoire, la Guerre, la Résistance, 2006), François Fureta (La Révolution française, 2007), Rogera Caillois (2008), Louis Guilloux (2009).
Publikacje Wspólnie z Emmanuelem Wallonem, L'Entreprise sociale, le pari autogestionnaire de Solidarność, L'Harmattan, 1987. Aux origines, le Cercle communiste démocratique w: Boris Souvarine et la critique sociale, La Découverte, 1990. Boris Souvarine, le premier désenchanté du communisme, Robert Laffont, 1993. La Lettre des 250 w: La Part des Militants, Éditions ouvrières, 1996. We współpracy, Le Livre noir du communisme, Robert Laffont, 1997 (wyd. pol. Czarna Księga Komunizmu, Prószyński i Ska, 1999). Journal de la France et des Français.