wszystkie procesy geologiczne i geomorfologiczne zostawiają ślady, których odczytanie i właściwa interpretacja może ułatwić określenie wieku skał, np. ślady działalności mórz w głębi lądów, kształty dolin rzecznych, materiał skalny pozostawiony przez lądolód (morena powierzchniowa) itp.
Metoda paleontologiczna (biostratygraficzna) – polega na ustaleniu wieku skał na podstawie znajdujących się w nich skamieniałości przewodnich, czyli takich, które żyły dość krótko, ale za to były bardzo rozpowszechnione (ich szczątki znajdujemy w wielu miejscach kuli ziemskiej); znajdując szczątki tych organizmów w formacjach skalnych położonych w różnych miejscach na kontynencie, możemy wnioskować, że skały te powstały w tym samym czasie. trylobity, graptolity – skamieniałości przewodnie dla ery paleozoicznej belemnity, amonity – skamieniałości przewodnie dla ery mezozoicznej.
Metody datowań bezwzględnych Są to metody pozwalające na określenie wieku skały w latach. Metoda radiometryczna – wykorzystuje właściwości pierwiastków promieniotwórczych. W czasie, zwanym czas połowicznego rozpadu, połowa atomów nietrwałego izotopu ulega przemianie w atomy pierwiastków potomnych.