Szkoła Karabasza – formacja artystyczna obecna w polskim kinie dokumentalnym w latach 60. XX wieku, którą zainicjował film Kazimierza Karabasza Muzykanci (1960). Wedle założeń owego nieformalnego nurtu realizator filmu nie powinien uciekać się do inscenizacji, lecz ograniczać się do wnikliwej obserwacji otaczającej go rzeczywistości. Bohaterami filmów ze szkoły Karabasza byli zazwyczaj prości ludzie. Do szkoły Karabasza zalicza się takich twórców jak Władysław Ślesicki, Andrzej Trzos-Rastawiecki, Krystyna Gryczełowska i Danuta Halladin.
Historia nurtu Za formacyjny początek szkoły Karabasza przyjmuje się jego film Muzykanci (1960). Karabasz doprowadził w nim do zakwestionowania dotychczasowych zasad tworzenia filmów dokumentalnych w Polsce. Ówczesne kamery, za pomocą których rejestrowano rzeczywistość, były ciężkie i przesuwane na szynach, co zwykle wymagało przekształcenia świata przedstawianego na ekranie. Typowa dla polskich dokumentów lat 50. XX wieku była też ideologizacja przekazu za pomocą obowiązkowego komentarza zza kadru. Karabasz tymczasem zrezygnował całkowicie z komentarza głosowego, dokonał też udanej próby synchronizacji dźwięku i obrazu. Operator Muzykantów, Stanisław Niedbalski, skonstruował górne oświetlenie planu, zamiast używać doświetlania reflektorami bocznymi.