Adam i Ewa – dwa obrazy pędzla Albrechta Dürera wykonane w roku 1507, trzy lata po zrealizowaniu miedziorytu o tym samym temacie i tytule.
Historia dzieła Oba dzieła zostały wykonane w rodzinnej Norymberdze, świeżo po podróży artysty do Włoch. W XVII wieku znajdowały się w praskiej kolekcji cesarza Rudolfa II. Podczas wojny trzydziestoletniej zostały wywiezione przez wojska szwedzkie do Szwecji, na krótki czas były w posiadaniu ówczesnej królowej Krystyny z dynastii Wazów. W 1654 obrazy przekazano królowi Hiszpanii Filipowi IV Habsburgowi. Za panowania króla Karola III obrazy prezentowano w Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych św. Ferdynanda. Od 1827 znajdują się w zbiorach Prado w Madrycie, które wystawiono publiczności w 1833 r.
Opis i analiza Temat Adama i Ewy mający w dziejach sztuki długą metrykę, Dürer wykorzystał jako okazję do przedstawienia idealnej ludzkiej figury. Temat ten, był wówczas swego rodzaju alibi dla artysty zainteresowanego nagością człowieka oraz studiami nad proporcjami, anatomią i ruchem człowieka. Artysta wykorzystując doświadczenia z przedstawieniami aktów (zwłaszcza w rysunku), w obu obrazach ukazał piękno ludzkie w italianizującej wersji. Priorytetem artysty nie był bynajmniej biblijny wątek pierwszych rodziców, lecz studium człowieka w naturalnej wielkości.