W 1110 Paschalis II mianował 30-letniego Berarda biskupem jego rodzinnego miasta Marsi, co w owym czasie było równoznaczne z opuszczeniem Kolegium Kardynalskiego. Objęcie tego urzędu nie było jednak łatwym zadaniem, gdyż w owym czasie w Marsi wciąż działał wyświęcony jeszcze przez antypapieża Klemensa III biskup Sigenulfus, mający poparcie miejscowego kleru, przeciwnego reformom gregoriańskim, oraz części lokalnych baronów. Wskutek gwałtownej opozycji z ich strony Berard, zagorzały przeciwnik symonii i konkubinatu duchownych, filantrop religijny kilkakrotnie był wypędzany ze swej diecezji. Za swoje wystąpienia przeciwko samowoli feudałów był pobity, więziony (przez Piotra Colonnę), próbowano go też ukamienować. W okresach, gdy nie mógł rezydować w Marsi, przebywał przeważnie w kurii papieskiej lub wykonywał inne zadania na rzecz papieża. W październiku 1113 sygnował dokument Paschalisa II wystawiony w Ferentino, a w nieokreślonym bliżej punkcie czasowym (między 1110 a 1118) był także legatem tego papieża na Sardynii. W lutym 1114 uzyskał przywilej protekcyjny dla swojej diecezji. W 1122 działał jako sędzia delegowany z ramienia papieża Kaliksta II.