U starszych dragonów w dolnej części dzioba dopuszczalne są niewielkie brodawki, nie są jednak mile widziane.
Głowa od brwi w kierunku dzioba ukształtowana jest klinowo. Patrząc na nią z góry, tworzy z dziobem także klin. Oczy dragonów są żywe, błyszczące, pomarańczowe, czerwone i rubinowoczerwone, a to w zależności od koloru upierzenia. Brew powinna być podwójna, zwężająca się w tylnej części oczu, a więc niesymetryczna. Nie może występować ponad górną linię głowy, jak np. u kilkuletnich indianów i brodawczaków staropolskich. Nie może też dotykać woskówek u gołębi niezbyt starych. U dragonów z czarnym dziobem brew jest niebieskoszara, z rogowym dziobem jasna, a u ptaków z jasnym dziobem cielista. Także u białych jest cielista, biało przypudrowana.
Głowa powinna być mocno osadzona w szyi. W miejscu spotkania głowy z szyją zauważalne jest wysklepienie, delikatny garb (niem. Hengstnacken). Szyja pełna, krótka, tylko nieznacznie zwężająca się ku górze. Sama szyja jest stosunkowo krótka, noszona pod kątem, pierś zaś pełna, zaokrąglona i nieco wysunięta do przodu, lecz nie poza linię prostopadłą, przechodząca przez koniec dzioba. Tułów powinien być zwarty i tworzyć w postawie paradnej kąt 45 stopni.