W czasie II wojny światowej przebywał w Wielkiej Brytanii, gdzie wchodził w skład rządu Czechosłowacji na emigracji jako reprezentant Niemców sudeckich. W 1949 Brytyjczycy zezwolili mu na wyjazd do Niemiec Zachodnich. Związał się z SPD zajmując się sprawami uchodźców i przesiedleńców. W latach 1950–1953 był kierownikiem Urzędu Krajowego ds. Wypędzonych, Uchodźców i Ewakuowanych w Hesji. Od 1964 do śmierci sprawował funkcję przewodniczącego Związku Wypędzonych. W latach 1961–1966 był wiceprzewodniczącym Ziomkostwa Sudeckoniemieckiego. Był działaczem SPD oraz członkiem jej gabinetu cieni w 1960 (jako minister ds. wypędzonych). Od 1956 sprawował mandat posła do Bundestagu. W 1968 odznaczony Europejską Nagrodą Karola Ziomkostwa Sudeckoniemieckiego.
W trakcie swoich wystąpień krytykował stanowisko Wielkiej Brytanii i Francji, które po wojnie wypowiadały się przeciwko układowi monachijskiemu. Nawoływał Niemców sudeckich do zachowywania "żołnierskiej gotowości". Na zjeździe w Stuttgarcie w 1965 domagał się oddania przez Czechosłowację Sudetówopr. pol. Maurycy Kamieniecki, Czechosłowacja, KiW, Warszawa, 1966, s. 19.
Zginął w wypadku samochodowym. Jego imieniem nazwano ulice m.in. w Wiesbaden.
Przypisy
Bibliografia Wenzel Jaksch na stronie Fundacji Freidricha Eberta