Od 1977 roku cierpiała na chroniczną chorobę autoimmunologiczną (pewne połączenie toczenia rumieniowatego układowego z twardziną).
Koncepcje i publikacje W późnych latach 70., Harris opracowała matematyczny model wizualnego przetwarzania informacji publikując na ten temat dwa artykuły w piśmie Perception and Psychophysics (1979, 1984). Po roku 1981 skupiła się na opracowywaniu podręczników z zakresu psychologii rozwojowej. Wraz z Robertem Liebertem, była współautorką The Child (Dziecko, 1984) i Infant and Child (Niemowlę i dziecko, 1992).
W 1994 roku sformułowała teorię rozwoju dziecka, koncentrując się bardziej na wpływie grupy rówieśniczej niż na wpływie rodziny. Swoje tezy przedstawiła w 1995 roku w artykule opublikowanym w Psychological Review, za który otrzymała nagrodę im. George’a A. Millera Amerykańskiego Stowarzyszenia Psychologicznego w kategorii Psychologia Ogólna. Ironią losu jest fakt, że to właśnie George A. Miller skreślił Harris ze studiów doktoranckich, jakie odbywała na Harvard University. W 1998 roku opublikowała swoją książkę The Nurture Assumption (tłum pol. Geny czy wychowanie), w której skrytykowała przekonanie, że rodzice są najważniejszym czynnikiem w rozwoju dziecka i przedstawiła dowody, które przeczą temu przekonaniu.