Można tutaj doszukać się wpływu myśliciela perskiego Abu Chamida Al-Ghazali, który w swojej Tahafut Al-Falasifa (niekoherencja Filozofów) dochodzi do podobnych wniosków.
Pomimo tego, że rzeczona księga nie stanowi wiarygodnego źródła historycznego do nawrócenia Chazarów na judaizm, niektórzy erudyci tacy jak D.M. Dunlop uważają, że Jehuda Halewi mógł mieć dostęp do wcześniejszych dokumentów chazarskich, z których swobodnie czerpał. Z pewnością wiemy, że znał on korespondencję pomiędzy Józefem, królem Chazarów i Chaszdajem ibn Szaprutem, hiszpańskim wygnańcem. Ponadto, Abraham ibn Dawd Halewi, współczesny Jehudy Halewiego pisał o Chazarach studiujących rabinizm w akademiach Toledo w XII wieku.
Jego dzieło było badane i tłumaczone przez licznych badaczy w wielu językach. Samuel ibn Tibbon przetłumaczył ją na hebrajski pod obecnym tytułem (Kuzari, „Chazarowie”).
Linki zewnętrzne Pełne tłumaczenie na angielski autorstwa Hartwiga Hirschfelda (1905) w Wikiźródłach.
(częściowe) lekcje video dot. „Kuzari” (po hebrajsku)
Kategoria:Historiografia