Feliks Windorpski (ur. 8 listopada 1907 w Bydgoszczy, zm. 21 września 1985 w Traunkirchen, Austria), polski duchowny katolicki, więzień obozów koncentracyjnych, wieloletni proboszcz parafii św. Jakuba w Toruniu.
Był synem Władysława, z zawodu ślusarza, i Władysławy z domu Kaczmarek. Uczęszczał do Gimnazjum Klasycznego w Grudziądzu, maturę zdał w 1929 i podjął dalszą naukę w pelplińskim Seminarium Duchownym. 23 grudnia 1933 święceń kapłańskich udzielił mu biskup Stanisław Wojciech Okoniewski. Do 1938 Windorpski pełnił posługę duszpasterską jako wikariusz w parafiach w Lembargu, Grodzicznie, Wygodzie i Lubiewie. Z początkiem roku 1939 objął administrację parafii Osieczek.
Po wybuchu wojny został aresztowany 25 października 1939; więziony był w Dębowej Łące, a od grudnia tegoż roku w Chełmnie. W marcu 1940 trafił do obozu koncentracyjnego Stutthof. Przeszedł również przez Sachsenhausen (od kwietnia do grudnia 1940) i Dachau (numer obozowy 22550). Wskutek przejść obozowych utracił palec wskazujący prawej dłoni. Wyzwolenia doczekał w Dachau 29 kwietnia 1945 i przez kolejne sześć tygodni wykonywał obowiązki pielęgniarza obozowego szpitala.