W posiedzeniu Rady UE decydującym w kwestiach dotyczących wzmocnionej współpracy mogą uczestniczyć wszystkie państwa członkowskie, jednak jedynie państwa uczestniczące we współpracy mają prawo głosu oraz brane są pod uwagę przy określaniu zaistnienia jednomyślności.
Wydatki wynikające z realizacji wzmocnionej współpracy, z wyjątkiem kosztów administracyjnych instytucji Unii, ponoszą państwa członkowskie, chyba że Rada UE, stanowiąc jednomyślnie głosami wszystkich swych członków, po konsultacji z Parlamentem Europejskim, zadecyduje inaczej.
Jeśli postanowienia Traktatów dotyczące dziedziny znajdującej się w sferze wzmocnionej współpracy przewidują konieczność jednomyślności Rady UE, Rada UE, stanowiąc jednomyślnie (w gronie uczestników współpracy), może podjąć decyzję o stanowieniu większością kwalifikowaną w ramach współpracy. Jeśli natomiast przewidują stosowanie specjalnej procedury prawodawczej, w analogiczny sposób Rada UE, po konsultacji z Parlamentem Europejskim, może podjąć decyzję o stosowaniu zwykłej procedury prawodawczej.
Akty prawne przyjmowane w ramach wzmocnionej współpracy dotyczą jedynie państw w niej uczestniczących i nie należą do acquis communautaire.