Bieńkowskiego, doprowadziła do podziału definicji „konkurencyjności” na dwa następujące elementy składowe: pozycja konkurencyjna (inaczej: konkurencyjność wynikowa), zdolność konkurencyjna (inaczej: konkurencyjność czynnikowa). Pierwszy element to poziom rozwoju gospodarczego uzyskany przez konkretne państwo, wyrażany jest on przez wysokość dochodu narodowego, stopień wydajności stosowanych czynników wytwórczych, pozycje państwa w handlu zagranicznym.
Natomiast na drugi element składają się wszystkie czynniki które wpływają na możliwości konkurowania na zagranicznych rynkach, np. ilość, struktura, eksploatacja zasobów produkcyjnych, struktura populacji, system społeczno-ekonomiczny, polityka ekonomiczna państwa, gospodarcza sytuacja w regionie oraz posiadanie ustalonej pozycji konkurencyjnej. Zwiększenie zdolności konkurencyjnej przez państwo jest możliwe gdy jego gospodarka dysponuje umiejętnością długoterminowego i zyskownego prosperowania. Dzięki temu organizacja gospodarki przekłada się na strukturę eksportu, a to pozwala wejście w bliskie relacje ze światowym popytem i jego zmianami w długim okresie.