Był mistrzem zimowych (halowych) mistrzostw Polski w 1934 w biegu na 50 m oraz wicemistrzem w 1933 i brązowym medalistą w 1937 na tym samym dystansie.
16 razy ustanawiał rekordy Polski, m.in. 10,7 s na 100 m w 1931, choć głównie w biegach sztafetowych. Rekordy życiowe: 100 m – 10,7 s (1931), 200 m – 22,0 s (1932). W latach 1930–1939 wystąpił w 16 meczach reprezentacji Polski, odnosząc 1 zwycięstwo indywidualne.
Startował w klubach warszawskich: AZS w 1928–1931 i 1936–1939 i Polonii w 1932–1935.
Praca dziennikarska Przed wojną pracował jako dziennikarz sportowy w „Expressie Porannym”, „Dobrym Wieczorze” i „Przeglądzie Sportowym”. W latach 1945–1946 był korespondentem agencji PAP i Polpress. Później pracował jako dziennikarz w czasopismach „Wieczór Warszawy” (1946–1948), „Rzeczpospolita” (1949–1950), „Sportowiec” (1951–1954), „Trybuna Ludu” (1954–1961 i 1963–1970), „Światowid” (1961), „Widnokręgi” (1970–1976) i „Express Wieczorny” (1976–1984).
Jego bratem stryjecznym był Wojciech Trojanowski, także lekkoatleta i dziennikarz.