„Polityka innowacji” – rodzaj polityki gospodarczej. Pojęcie to obejmuje szeroki zakres tematów i trudno jest je jednoznacznie zdefiniować. Spowodowane jest to tym, że cele polityki innowacji ulegają ciągłym ewolucjom oraz że polityka innowacji zależy od kontekstu w jakim została użyta.
Według Arnkil, R. et al. (2003) wyróżnia się dwie główne koncepcje polityki innowacji: tradycyjna (zawężona) oraz systemowa. Tradycyjna polityka innowacji podobna jest do polityki nauki i technologii. Natomiast systemowa oparta jest głównie na NSI (Narodowy System Innowacji).
Koncepcje polityki innowacji Tradycyjna/zawężona koncepcja polityki innowacji
Według tej koncepcji polityka innowacji oparta jest na neoklasycznej teorii ekonomii, która mówi, iż rynkiem rządzi prawo popytu i podaży, które pozwala ustalić cenę i ilość produktu w równowadze. Poza tym zakłada się, że istnieje mechanizm korygujący rynek (niewidzialna ręka rynku), a interwencja państwa na rynku jest wtedy pożądana, gdy nastąpi zakłócenie równowagi, wyznaczanej przez krzywe popytu i podaży. Teoria neoklasycznej ekonomii traktuje innowację jako zmienną endogeniczną, czyli dającą się wyjaśnić przez zasady ekonomiczne. Ponadto tradycyjna polityka innowacji jest nieco zbliżona do polityki nauki i technologii i dotyczy głównie technologicznych produktów i procesów.