W 1842 Aleksandr Grienkow złożył śluby zakonne, przyjmując na cześć św. Ambrożego Mediolańskiego imię Ambroży. W 1843 został hierodiakonem, zaś w 1845 hieromnichem. W grudniu następnego roku, w czasie podróży do Kaługi, poważnie zachorował i był bliski śmierci. Przyjął wówczas śluby wielkiej schimy, zachowując dotychczasowe imię zakonne i cały czas pozostając pod duchową opieką starca Makariusza. Nieoczekiwanie jednak jego stan się poprawił i przyszły święty mógł podjął prace nad tłumaczeniami prac teologicznych z pierwszych wieków chrześcijaństwa. Przygotował do publikacji m.in. Drabinę do nieba św. Jana Klimaka.
W 1860, po śmierci Makariusza, schimnich Ambroży stał się najbardziej szanowanym z mnichów optyńskich. Przez trzydzieści lat zajmował się wyłącznie modlitwą i udzielaniem wsparcia duchowego osobom, które przybywały w tym celu do Pustelni Optyńskiej. Mimo złego stanu zdrowia regularnie odpowiadał na przysyłane do niego listy i umawiał się na prywatne spotkania w zajmowanej przez siebie celi. Starał się również poświęcać na modlitwę tyle samo czasu, co młodsi i zdrowsi zakonnicy. Duchowny podkreślał, że spotkania z wiernymi stanowią najważniejszą część jego aktywności jako mnichabiskup Grzegorz (Charkiewicz), Wielcy Ojcowie życia monastycznego na Rusi [w:] red. A. Mironowicz, U. Pawluczuk, P.