Caldera, podniósł podatek dla firm naftowych do 60 procent, rozpoczął także budowę kompleksu petrochemicznego El Tablazo w stanie Zulia. Rafael Caldera zakończył swoją pierwszą kadencję jako prezydent 12 marca 1974 i został zastąpiony przez Carlosa Andrésa Péreza, z partii Akcji Demokratycznej, która wygrała wybory w 1973 roku.
Pacyfikacja partyzantek W 1969 roku nowy rząd zastał kraj, w którym na obszarach miejskich i wiejskich działało wiele ruchów partyzanckich. Ruchy te miały powiązania z dwoma najważniejszymi partiami politycznymi. Wielu przywódców ruchów politycznych przebywało wówczas w więzieniu. Po dojściu Caldery do władzy, praktyka ta została zaniechana, a konstytucyjne gwarancje zostały utrzymane. Rząd przyjął za postawę ideologiczny pluralizm i dialog z udziałem wszystkich sił politycznych. Konsultacje były prowadzone z udziałem przedstawicieli ugrupowań zbrojnych. Nastąpiła legalizacja partii lewicowych oraz amnestia dla więźniów politycznych, w zamian za respektowanie prawa. Prowadząc tego typu politykę (optymalny proces decyzyjny), po zakończeniu pierwszej prezydencji Caldery, przez wiele lat w Wenezueli nie było organizacji politycznej planującej przejęcie kontroli nad rządem przy użyciu przemocy.