Dotknięty do żywego tą niesprawiedliwą krytyką, Berzsenyi dosłownie zaprzestał wszelkiej literackiej aktywności na 8 lat, angażując się wyłącznie w pisanie wyczerpującej rozprawy-odpowiedzi na zarzuty adwersarza; podkreślał w niej m.in. swoistość, oryginalność (rysa wyraźnie romantyczna) własnych utworów. Tzw. "Antyrecenzja" opublikowana została w 1825 roku. Sam Kölcsey jednak w owym ośmioletnim okresie diametralnie zmienił swoje poglądy i przeszedł na pozycje stricte romantyczne. Sam nie zgodziłby się już z własną recenzją, odpowiedź Berzsenyiego nie miała zatem większego sensu – jednak pochłonięty pisaniem, urażony poeta nie zdawał sobie z tego sprawy.
Twórczość Dzieło i filozofia rzymskiego poety Horacego – stoickie odrzucenie silnych emocji, umiłowanie zasady złotego środka – zdeterminowało życie i twórczość Berzsenyiego. Większość współczesnych mu krytyków opisywało go jako epigona (pozbawionego oryginalności imitatora) Horacego. Często obierał dla swych wierszy formy antyczne i z sukcesem adaptował je do języka węgierskiego.