Był jednym z założycieli ekumenicznej Komisji Teologicznej, która znacząco wpłynęła na rozwój demokracji na Madagaskarze.
Kardynał W lutym 1994 został następcą zmarłego kardynała Razafimahatratry na stolicy arcybiskupiej Antananarivo (już po zmianie nazwy Tananarive), a 26 listopada tego samego roku Jan Paweł II wyniósł go do godności kardynalskiej, nadając tytuł prezbitera Santi Silvestro e Martino ai Monti.
Brał udział w sesjach Światowego Synodu Biskupów w Watykanie, w tym w sesji specjalnej dla Kościoła Afryki wiosną 1994; wchodził w skład sekretariatu generalnego tej sesji. We wrześniu 1999 był specjalnym wysłannikiem papieża na obchodach 100-lecia ewangelizacji diecezji Antsirabe. W lipcu 1994 pełnił funkcję administratora apostolskiego sede vacante ed at nutum Sanctae Sedis Miarinavo. W latach 1996–2002 pełnił funkcję przewodniczącego Konferencji Episkopatu Madagaskaru.
Był jednym z najstarszych kardynałów uprawnionych do wyboru papieża na konklawe po śmierci Jana Pawła II (kwiecień 2005). Kilka miesięcy później wraz z ukończeniem 80.