Przynależność do Korpusu Górniczego zapewniała zwolnienie od służby wojskowej i podatków skarbowych, gwarancję stałego zatrudnienia, mundur górniczy, dodatkowy dzień świąteczny (4 grudnia) oraz ubezpieczenie, realizowane przez kasy brackie z funduszów pochodzących ze składek potrącanych od wynagrodzenia robotników, obejmujące koszty leczenia i wynagrodzenie w czasie choroby („krankszychty”), renty inwalidzkie i starcze („pensje odstawkowe”), koszty pogrzebu oraz wsparcia dla wdów i sierot. Przeciętnie Korpus Górniczy składał się z ok. 4 tys. członków. Po 1860 roku jego liczebność i znaczenie stopniowo malały, w miarę zamykania rządowych kopalni i hut lub ich wyprzedaży w ręce prywatne. Ostatecznie Korpus został zlikwidowany w 1870 roku.
Członków Korpusu Górniczego zwano potocznie górnikami przysięgłymi lub rejestrowymi, gdyż przebieg ich pracy rejestrowano w tzw. księgach rodowodowych, stanowiących cenne źródło informacji o ówczesnych pracownikach kopalni i hut (zachowały się księgi zawierające ok. 1400 rodowodów). Podobne korpusy górnicze organizowano od schyłku XVIII w. w rządowych zakładach ma Górnym Śląsku, nie miały one tam jednak ani tak szerokiego zasięgu, ani takiej trwałości jak Korpus Górniczy w Królestwie Polskim.
Bibliografia
Kategoria:Górnictwo Królestwa Kongresowego Kategoria:Historia górnictwa Kategoria:Historia metalurgii