Z czasem do mnichów zaczęli przyłączać się kolejni posłusznicy; razem z założycielami wspólnoty wznieśli oni nową cerkiew-refektarz pod wezwaniem Przemienienia Pańskiego. Początkowo Zozym nie chciał przyjąć godności ihumena i prosił eparchię nowogrodzką o przysyłanie doświadczonych zakonników na funkcję przełożonego monasteru. W końcu jednak, widząc, że przybywający na wyspy mnisi nie wytrzymywali surowości życia na północy, zgodził się. Funkcję tę pełnił do końca życia.
Prowadził niezwykle surowy tryb życia, również od innych zakonników wymagał poświęcania się ascezie. W 1465 umieścił w monasterze relikwie zmarłego wcześniej Sawwacjusza Sołowieckiego. Miał być obdarzony darem jasnowidzenia; przewidział śmierć sześciu bojarów, którzy wcześniej utrudniali funkcjonowanie monasteru. Zmarł w 1478.
Relikwie Zozyma i Sawwacjusza Sołowieckich były przechowywane w założonym przez nich monasterze. W 1925, po zaadaptowaniu Monasteru Sołowieckiego na łagier i w czasie akcji otwarcia relikwii Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego zostały wystawione na widok publicznyhieromnich Tichon (Polanski), Putieszestwije w istoriju russkich monastyriej, Russkoje Słowo, Moskwa 2002, , s.180.
Przypisy
Bibliografia Преподобные Зосима, Савватий и Герман Соловецкие Преподобный Зосима, игумен Соловецкий
Kategoria:Urodzeni w XV wieku Kategoria:Zmarli w 1478 Kategoria:Święci prawosławni Kategoria:Zakonnicy Monasteru Sołowieckiego