Brał udział w powstaniu warszawskim.

W SD kierował Komisją Programową, był także członkiem redakcji „Nowych Dróg” (1942–1943). Od 1943 zasiadał w Zarządzie Głównym SD. W 1944 został wiceprzewodniczącym Zjednoczenia Demokratycznego, a po aresztowaniu Eugeniusza Czarnowskiego przez NKWD w 1945 jego przewodniczącym. Był członkiem redakcji pisma ZD „Głos Wolny Wolność Ubezpieczający”. W lipcu 1945 wraz z Włodzimierzem Lechowiczem i Kazimierzem Moczarskim udał się do płk. Jana Rzepeckiego z memoriałem o ujawnienie żołnierzy podziemia i rozwiązanie oddziałów leśnych.

Po II wojnie światowej kontynuował pracę w sądownictwie – jako sędzia Okręgowego Sądu Apelacyjnego (1945–1949) oraz dyrektor Departamentu Nadzoru Sądowego Ministerstwa Sprawiedliwości (1946–1949). W latach 1952–1954 i 1956–1971 zatrudniony w Sądzie Najwyższym. Od 1954 do 1956 ponownie pracował jako adwokat. Był redaktorem naczelnym pisma „Nowe Prawo”.

Kontynuował działalność partyjną w SD, m.in. jako członek CK (1946–1948) i Rady Naczelnej (1946–1948;