Wobec takiego obrotu spraw, Reid zamierzał nagrać wspólny krążek ze swoim najlepszym przyjacielem, Hugh Mundellem. Plany te pokrzyżowała jednak nagła tragiczna śmierć młodego wokalisty, której przyszło mu być świadkiem (siedzieli razem w samochodzie, gdy Mundell został zastrzelony; motyw ten będzie przewijał się kilkukrotnie w późniejszych tekstach Reida).

Rok 1985 przyniósł dwa pierwsze albumy studyjny Reida, debiutancki Boom-Shack-A-Lack i wydany niedługo po nim Original Foreign Mind. Obie płyty spotkały się ze znakomitym przyjęciem słuchaczy i krytyków, choć już wtedy pojawiły się pierwsze zarzuty o kopiowanie przez niego stylu Michaela Rose’a, frontmana słynnej grupy Black Uhuru, od śmierci Boba Marleya będącej najbardziej rozpoznawalnym symbolem muzyki reggae na świecie. Kiedy jednak mimo oczywistego szczytu popularności zespołu Rose postanowił odejść by kontynuować karierę solową, właśnie ze względu na charakterystyczny „waterhouse style” Reid okazał się być idealnym kandydatem na jego miejsce. Jako główny wokalista Black Uhuru zaśpiewał na dwóch nowych krążkach zespołu: bardzo wysoko ocenianym, nominowanym do nagrody Grammy w kategorii najlepszy album reggae Brutal (1986) i nieco mniej entuzjastycznie przyjętym Positive (1987).