Przez wieki miasto Meksyk było centrum jednego z największych wicekrólestw kolonialnej Ameryki – Nowej Hiszpanii – które rozciągało się od południowo-zachodniej Kanady, przez środkowe tereny obecnych Stanów Zjednoczonych na północy, aż po Kostarykę na południu.
W wyniku znaczącej roli miasta Meksyk w administracji wicekrólewskiej na półkuli północnej, stało się ono jednym z najważniejszych ośrodków hiszpańskojęzycznych poza Hiszpanią.
W związku z tym, podobnie jak Lima w ramach Audiencji Limy i inne duże miasta, miasto Meksyk miało historycznie tendencję do wywierania efektu standaryzującego w obrębie swojej własnej sfery wpływów językowych, czyli w centralnym regionie kraju — stan rzeczy, który odzwierciedla się w licznych pochwałach pod adresem wzorca meksykańskiej mowy, wyrażanych przez komentatorów XVII i XVIII wieku. Jednakże w Meksyku, podobnie jak w innych krajach hiszpańskojęzycznych, istnieją różne warianty i akcenty o równorzędnym znaczeniu i wadze językowej.
Szwedzki hispanista Bertil Malmberg zauważa, że w meksykańskiej odmianie języka hiszpańskiego samogłoski mają tendencję do tracenia siły, podczas gdy spółgłoski są zawsze wymawiane. Malmberg tłumaczy to wpływem skomplikowanego systemu spółgłoskowego języka nahuatl, przenoszonego przez dwujęzycznych użytkowników oraz toponimią regionu.