Z czasem centrum państwa przesunęło się na nizinę położoną wokół Skadaru, który został nową stolicą państwa.
Po śmierci Bazylego II w 1025 roku potęga Bizancjum w Dalmacji zaczęła słabnąć. Sukcesy zachodniego sąsiada, Stefana Wojsława, księcia Zahumla, w walce z Bizantyńczykami, skłoniły również Stefana Dobrosława do wystąpienia przeciw Bizancjum. W latach 1043–1050, wspólnie z synami, dwukrotnie pokonał dwóch wodzów bizantyńskich, a następnie także lennika bizantyńskiego, kolejnego władcę Zahumla Ljutovida i odebrał mu Trawunię. Wydarzenia te uznawane są za początek Zety.
Utworzenie królestwa Po śmierci Stefana Dobrosława, około 1052 roku, tron książęcy odziedziczył jego syn Michał I. Nowy książę związał się sojuszem z Bizancjum: otrzymał tytuł i pensję protospathara oraz krewniaczkę cesarza za żonę. Został też wpisany na listę sojuszników i przyjaciół Romejów. Nie przeszkodziło mu to wykorzystać osłabienia pozycji Bizancjum na Bałkanach w wyniku klęski pod Mantzikertem w 1071 roku i osadzić na stolicy wielkożupańskiej w Raszce swego syna Petrisława. Michał wspomógł również powstanie w macedońskim Skopje przeciw Bizancjum, mając nadzieję osadzić drugiego z synów na tronie carów Bułgarii. Powstańcy mieli bowiem zamiar wskrzesić carstwo Samuela. Powstanie zakończyło się klęską.