Z uwagi na niedostateczną wiedzę w zakresie historii i sztuki Urartu zaliczano ją mylnie do zabytków sztuki asyryjskiej lub sasanidzkiej. Dopiero po odczytaniu pisma urartyjskiego na przełomie XIX i XX wieku znaleziska te zostały prawidłowo sklasyfikowane i opisane. Znaczny wkład nad poznaniem sztuki urartyjskiej wniosły systematyczne badania archeologiczne z połowy XX wieku prowadzone w Tejszebaini i Erebuni na terenie obecnej Armenii.
Zachowało się niewiele zabytków kultury materialnej Urartu. Przez dłuższy okres sztuka ta była uznawana za jeden z odłamów sztuki asyryjskiej. Badacze jednak wyróżniają kilka jej charakterystycznych cech: większe niż w innych kulturach starożytnego Wschodu przywiązanie do wypracowanego kanonu, rezygnacja z przedstawienia scen rodzajowych na rzecz ornamentów, tendencja do wielokrotnego powielania tych samych schematów w miejsce dalszego twórczego rozwoju i doskonaleniaБ.Б. Пиотровский, Искусство Урарту VIII–VI вв. до н.э.В.К. Афанасьева, И.М. Дьяконов, Искусство Передней Азии 2–середины 1 тысячелетия до н.э., w: М.Э. Матье i in., Памятники мирового искусства, T. 2.. Styl pracy rzemieślników urartyjskich pozostawał niezmienny w ciągu kilku stuleci.