Do walki o 140 mandatów wystartowało 500 kandydatów, reprezentujących 11 partii politycznych. Nowa ordynacja wyborcza uniemożliwiła start w wyborach partiom etnicznym, w tym Demokratycznemu Związkowi Mniejszości Greckiej (OMONIA). Przedstawiciele OMONII wystartowali w wyborach z listy Unii na rzecz Praw Człowieka. Po wysokim zwycięstwie dawnej partii komunistycznej w wyborach 1991, zwycięstwo opozycji demokratycznej rok później stanowiło zaskoczenie dla obserwatorów. Kluczem do sukcesu okazała się zmiana preferencji politycznych ludności wiejskiej, uważanej za zaplecze komunistów, która nie zaakceptowała przemianowania dawnej partii komunistycznej i najbardziej odczuwała skutki kryzysu gospodarczego. Zmiana nazwy partii komunistycznej także nie została zaakceptowana przez część elektoratu. Opozycja demokratyczna uzyskała najwięcej mandatów w północnej i północno-wschodniej części kraju.
Uprawnionych do udziału w wyborach było 2 021 169 obywateli Albanii. Frekwencja wyborcza była wysoka i wyniosła 90,35% uprawnionych do głosowania. 29 marca doszło do drugiej rundy wyborów, w której głosowano w 11 okręgach wyborczych, w których I runda nie przyniosła jednoznacznego rozstrzygnięcia.