W czasie II wojny światowej, podczas kampanii wrześniowej walczył w szeregach samoobrony powstańczej. Opuścił Lipiny jako jeden z ostatnich obrońców rankiem 3 września. Po ewakuacji do Lwowa został inicjatorem utworzenia oraz szefem sztabu kilkusetosobowej grupy śląskiej w Okręgu ZWZ Lwów-Zachód. Za swoją działalność przymusowo zesłany w głąb ZSRR. Po agresja III Rzeszy na ZSRR i zawarciu układu Sikorski-Majski został uwolniony. Zgłosił się do Wojska Polskiego w ZSRR i został przydzielony do Ośrodka Zapasowego 6 DP, lecz w 1942 na skutek ciężkiej choroby zmarł w Kitob, w Uzbekistanie i tam został pochowany na Cmentarzu Wojennym.
Życie prywatne Był żonaty z Jadwigą Wroną i miał troje dzieci: Czesława (ur. 27 kwietnia 1921), Ewę (ur. 29 grudnia 1930) i Helenę (ur. 11 grudnia 1931).
Jego najmłodszy brat – Stefan, w trakcie powstań śląskich został ranny i zmarł 26 grudnia 1924. Z kolei jego najstarszy brat – Franciszek, został zakatowany w czerwcu 1940 w obozie koncentracyjnym Mauthausen-Gusen przez Karla Chmielewskiego, natomiast Jan został zesłany do Związku Radzieckiego, skąd nie powrócił.