Od południa do budynku meczetu przylegała niewielka przybudówka w formie apsydy mieszcząca mihrab, do północno-zachodniego naroża natomiast – niewielki, nie przewyższający kopuły minaret na planie prostokąta, wsparty na takich samych kolumienkach jak ganek, pokryty namiotowym dachem z kulą i półksiężycem. Górna część minaretu była nieco węższa od dolnej. Minbar liczył sobie aż dziesięć stopni, co rzadko spotykało się nawet w znacznie okazalszych meczetach. Meczet różnił się znacznie od innych miejscowych meczetów, naśladujących architekturę kościelną lub cerkiewną, łącząc w harmonijny sposób tradycje miejscowego budownictwa drewnianego z cechami architektury osmańskiej (założenie na planie kwadratu, kopuła i narożne usytuowanie minaretu, który wyglądem przypominał jednak kościelną dzwonnicę).
W 1928 r. meczet został objęty ochroną państwową.